Ordinaryong araw na lang ito kung ituring sa ngayon. Siguro nga panahon ay nagbabago ngunit nakakalungkot isipin ang kahalagahan ng araw na ito ay wala na sa bawat tao.
Sa akin paglalakad, mapakaliwa man o kanan kalat ay kahit saan masakit sila sa mata kung ito ay iyong titignan. Sila ang kalat na di mo mawawalis agad, gamitan man ito ng kahit anong panglinis ay di mo ito kayang itapon sa dapat nitong kalagyan.
Sila'y nagdidiwang party party pa ang tema kesa sa magnilay sila ay nagiingay pa. Ang iba ay nakatambay lang sa mga kanto nagaabang ng may mapagtitripan imbis na sila ay tumulong sa mga nakakatanda sila pa ang dagdag sa problema.
Naisipang kong sumakay na ng bus at sa aking pagupo may dalawang kabataan sa aking tabi, sila ay tila naiinis na sa kanilang natutunghayan, nababagot at nagsasabing paulit ulit na lang daw ang pinapalabas at wala na daw bang iba magandang pelikula dahil alam na nila ang storya. Ako'y napaisip at napatingin sa kanila dahil alam nga ba nila talaga ang storya at kilala ba nila ang nasa storya.
Ang iba naman ay nagsitakbuhan siguro nga doon sila magninilay ngunit pangsariling kasiyahan lang pala ang hangad rason nila pangbawi daw sa kapaguran sa buhay.
Isang musika na umaalingawngaw sa kapaligiran, lumilibot sa bawat daan, lirikong puno ng kasinungalingan dito pa nila naisipan magkalat.
RESPETO NASAAN! ngayon ay mahal na araw, walang man itong eksaktong petsa sa bibliya ngunit ito ay dapat inaalala, kahit sa saglit na araw di ba ito kayang ibigay ng may buong pagpapakumbaba. Ang daming natin dinadahilan ang dami natin nirarason ngunit sa kabila nito minamahal Niya pa rin tayo kahit di naman karapat dapat! Ibinigay Niya ang kanyang bugtong na Anak para lang mailigtas tayo ngunit ANO ang ginagawa natin! ANO ang ginawa natin.
"Sapagka't gayon na lamang ang pagsinta ng Dios sa sanglibutan, na ibinigay niya ang kaniyang bugtong na Anak, upang ang sinomang sa kaniya'y sumampalataya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan. " Juan 3:16
